küçük kız karanlık odanın kapısından içeri süzülmüş, parmak uçlarında ilerlerken nefesinin sesi bile onu korkutmasına rağmen devam etmiş,büyük,ahşap masanın yanına kadar,önce sandalyeye sonra gierek uzayan boyu sayesinde masaya çıkmş ve indirmiş bütün çerçeveleri duvarlardan,hepsinin camlarını özenle çıkardığında kelebeklerin hala yaşadığını ve taze havayı soludukça iyiden iyiye canlandıklarını farketmiş.
hepsinin birer karşılıklı kanadını koparmış; sırf ikisi bir olsun,beraber uçabilsin diye.kopardığı kanatlardan büyük ve tek bir kanat yapmış; sırf uçmamak için orda kalabilsin hep gitmesin diye.kelebekler bu çocuk akla dayanamamış; küçük kız da zaten artık küçük bir kız olamazmış.
unutmuş bütün hikayeyi,perdeleri sıkıca kapatmış.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder