çamur;
kirli değil,
sen de yeterince iyi değilsin...
eksenler değişti...
lambaya yapışıp yanan sinekler gibisin,
biri değil hepsi gibi,
kocaman bir et yığını...
havada mor soğuklar var,
senin kolların kaldıramaz bu acil bulutları,
taşlar düşüyor,
kaldırımlar eylemde...

henüz değil...

ben oraya gittiğimde kimse vaktinin geldiğine inanmıyordu,

konuşmalar var hep,sessizlikten sıkılanların , hep kendine inananların,

tahammülsüzlerin, kendine faydasızların, eziklerin, 

bir seviş boyutuyla sıradanlaştı insan...insanlığı, gerçeğe döndü...

kendisinin dışında kalmışların, 

aslında bütün gürültüsüne rağmen tek kelime anlatamayanların konuşmaları uzuyor,

başımı alsınlar diye bağırıyorum,

sonuç;

daha önce olduysa herhangi  şey,

daha sonra da olmalıdır,

bazen hareketler sadece susturmak için yapılır,

zamanlardır beklediğin sessiz kalma rahatlığı için...

insan nasıl bu kadar korkaktır,

kendi sesini her şeyin üstünde tutabilecek kadar ,

üç günlük yürüyüş mesafesi kadar,

ve

senin

ve 

benim kadar,

gözündeki bakış kadar,

imaların kadar,

bunları sadece senin anladığını düşünen körlüğün kadar,

tamamlanamayan bu tümcelerin hepsi kadar,

efsanesiniz çocuklar...

...hafızamdan vuruldum...şuurum işgal edildi...

biraz yanılgı lazım,

şaşırmak lazım,

hırpalayan seslerin sahiplerini incitmek de olur...

gayet iyi...

La escribiente mariposa: Premio y mi: Carta a Fulanito

La escribiente mariposa: Premio y mi: Carta a Fulanito: javascript:void(0) Mis queridos amigos de la revista MACONDO http://letrasmacondo.blogspot.com/2011/08/mate.html , me otorgaron el he...

Orfoz, lagos kurtuldu / lüfer için kara göründü / şimdi eyleme katıl / göster gücünü

Orfoz, lagos kurtuldu / lüfer için kara göründü / şimdi eyleme katıl / göster gücünü: “Seninki kaç santim?” kampanyasına 600 bin kişinin verdiği destekle lagos ve orfozu kurtardık. Sıra diğer türleri kurtarmakta! Denizlerimizin ve balıkların geleceği için, iş işten geçmeden, daha fazla ertelemeden, hemen şimdi eyleme katıl.

boysuz

sessizce ilişiverdi önce koltuğun arkasından,
farkedilmesi ifadesizdi,
sırf bu yüzden gürültülü şakalarını yaptı,
konuşmak isterdi ve istemesi yeterliydi;
küçük;
sayılamayan katların birinden,
kuş tüyünü bırakıverdi,
zemine süzülsün,
artık büyümüş olan;
tüyün zemine çarpıp parçalandığı anı hiç görmedi,
eskiyen elmasını dışarı fırlatırken,
neden büyük olduğunu anlatıyordu,
böbür böbür
her zaman ayağının altında birilerinin olduğu boydaydı,
an kısaldı birden, güdükleşti zemin...