boysuz

sessizce ilişiverdi önce koltuğun arkasından,
farkedilmesi ifadesizdi,
sırf bu yüzden gürültülü şakalarını yaptı,
konuşmak isterdi ve istemesi yeterliydi;
küçük;
sayılamayan katların birinden,
kuş tüyünü bırakıverdi,
zemine süzülsün,
artık büyümüş olan;
tüyün zemine çarpıp parçalandığı anı hiç görmedi,
eskiyen elmasını dışarı fırlatırken,
neden büyük olduğunu anlatıyordu,
böbür böbür
her zaman ayağının altında birilerinin olduğu boydaydı,
an kısaldı birden, güdükleşti zemin...